Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Το υποσυνείδητο της Αριστεράς


            Ένας κατινοκαβγάς ήτανε, τίποτα παραπάνω.
   Σε μισώ είπε η Μνήμη. Ανανέωση με botox δε γίνεται μωρή! Κατάλαβέ το. Μια ξεφωνημένη τσούλα είσαι που βγήκες στο μεϊντάνι για να πουληθείς στο κεφάλαιο. Μου φτιασιδώνεσαι την αμφισβήτηση και ψαρεύεις στα θολά νερά της αναθεώρησης. Κάθε άποψη και μπαϊράκι, κάθε καρέκλα και κομματική συνιστώσα. Άντε να μου χαθείς! Οπορτουνίστικη μπουρζουαζία!
   Είσαι κομπλεξική και ανέραστη μόρφασε η Λήθη. Ένα σταλινικό απολίθωμα του περασμένου αιώνα είσαι. Μου κατσικώθηκες στ’ αριστερά και το παίζεις ηγέτιδα του εργατικού κινήματος. Ποιο εργατικό κίνημα και ποιοι εργάτες. Π.Α.ΜΕ σαν άλλοτε, στο παρελθόν το απώτερο, το απώτατο. Κάποτε ήσουν αντίσταση τώρα είσαι καθεστώς. Άϊ σιχτίρ και συ και το κόμμα σου και το σκουριασμένο μυαλό σου!
   Είστε ανάξιες κι οι δυο σας, ξέσπασε το υποσυνείδητο. Η μια συμπληρώνει την άλλη. Η Αριστερά πρέπει να λησμονήσει το πρόσωπο της αυταρχικότητας, της ακρότητας, της ολοκληρωτικής σκέψης. Από την άλλη, η Αριστερά πρέπει να έχει μνήμη, γιατί αυτή θα φωτίσει το δρόμο του αγώνα των ανθρώπων ενάντια στην εξουσία.
Σας το λέω εγώ το υποσυνείδητο, ως έδρα των ενστίκτων, των συγκινήσεων, της φαντασίας, της διαίσθησης, των παρορμήσεων, μα πάνω απ’ όλα της οργής. Μου είστε άχρηστες έτσι όπως ζείτε μέσα στην αντιπαλότητά σας. Με όπλο την οργή και ιδεολογία την επιθυμία θα προχωρήσω και όπου με βγάλει. Δεν έχω να χάσω τίποτα. Έτσι κι’ αλλιώς στο πάτο είμαι.
Ημέρα οργής λοιπόν, η κάθε μου μέρα.
Οργή για τον Τραπεζίτη που χρέωσε τη ζωή μου, οργή για τον Κυβερνήτη που μ’ αποκαλεί κοπρίτη. Οργή για το φιλήσυχο πολίτη που δεν ξέρει, δεν ακούει, δε βλέπει. Οργή για τον δημοκράτη του καναπέ που αφήνει τον νταβατζή να διαχειριστή την φτώχεια του, το αδιέξοδο του μέλλοντός του. Οργή για τον πολιτικάντη, τον συνδικαλιστή που αλλοτρίωσε τη συλλογική μας συνείδηση, που ευνούχισε το αντιστασιακό μας ένστικτο.
Οργή για τις πρέσβειρες καλής θελήσεως που σκυλεύουν τη δυστυχία μας, οργή για τους γεροσάτυρους εκπορνευτές καλλίγραμμων φαντασιώσεων. Οργή για τα συντρόφια της «σοσιαλιστικής διεθνούς» της καταπίεσής μας. Οργή για τα πτωματοφάγα όρνια της κοντής μας μνήμης και της βαθιάς μας λήθης, που καιροσκοπώντας βρίσκονται πάντα αυλοκόλακες των δυναστών μας.
Οργή τέλος για μένα που δεν μετουσίωσα το υποσυνείδητο σε συνείδηση. Μια συνείδηση που θα μας ανατρέπει από το κουτσοβόλεμα των αξιοπρεπών μειοψηφιών της αριστερής γωνίας. Μια συνείδηση που θα μετατρέπει τα πάμπερς ακράτειας των μελών των κεντρικών επιτροπών των κομμάτων της Αριστεράς, σε λάβαρα ξεσηκωμού, σε σημαίες επανάστασης.
   Η επαναστατική συνείδηση της Αριστεράς έχει όνομα. ΗΛΕΚΤΡΑ τη λεν του Ευριπίδη. Ούτε Αλέκα, ούτε Αλέκο, ούτε καν Αλέξη.

·        Αφιερώνεται στην Ηλέκτρα του Bill Kúderιs, που στη μορφή της βλέπω τους Έλληνες φοιτητές του Βερολίνου που γιουχάϊσαν τον ΓΑΠ, τους Έλληνες φοιτητές της Βαστίλλης που έκραξαν τον Αντιπρόεδρο.