Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Οργανικά υπεράριθμη – οργασμικά πλεονάζουσα



Ξυλοσχίστης ψιθύρισε και ξάπλωσε απονήρευτα στο κρεβάτι του, με την ικανοποίηση των ταπεινών ανθρώπων που δούλεψαν σκληρά τη μέρα τους.
Με την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης το γύρισε στα καυσόξυλα.
Η χρήση του τσεκουριού επιβεβαίωσε το μυϊκό του σύστημα, η αποθήκευση των ξύλων την προνοητικότητά για τα κρύα του χειμώνα. Με παρόμοια απλότητα αποθήκευσε τα συντάξιμα χρόνια της εκπαιδευτικής του διαδρομής. Μια σχολική χρονιά ακόμα, εξαγορά των χρόνων του στρατού και έβγαινε στη σύνταξη. Πριν τον προλάβουν νέες περικοπές, νέα μέτρα.
Λίγο η προσθαφαίρεση συμμιγών αριθμών, λίγο η ικανοποίηση του προσδόκιμου της συνταξιοδότησής του, μα πιο πολύ η κούραση έπεσε σε νιρβάνα.
Όταν σκέφτεσαι θετικά ονειρεύεσαι θετικότερα. Ένα ροζ συννεφάκι φροντίδας τον χάιδεψε το ίδιο αφράτο με τα ροζ μαγουλάκια της. Μια μακριά πλεξούδα τα μαλλιά της, πειθαρχημένα καλόβολη, γλυκά συγκαταβατική όπως ο χαρακτήρας της. Μια αχτίδα φωτός πλημμύρισε όλο του το είναι. Μια αχτίδα φωτός μη προερχόμενη από τον ανατέλλοντα ήλιο της άνοιξης ούτε απ’ την αυγουστιάτικη πανσέληνο. Ο πρώτος αριστερός προγόμφιος ολόχρυσος. Πηγή ζωογόνου φροντίδας, σύμβολο σεξουαλικής δοτικότητας, πιστοποίηση ερωτικού πλουτισμού.
Ένα χρυσό δόντι, όχι απλά να αναπληρώνει την οργανικότητα της θέσης, αλλά να προσδίδει νέο περιεχόμενο στη θέση, καταλυτικά απαραίτητο, διαχρονικά διατηρητέο.
Μια φιλόλογος αναπληρώτρια γοητευτικότερη των δεκαπεντασύλλαβων της Οδύσσειας, αναγεννησιακά χειραφετημένη, «μονογραμματικά» ερωτική. (Ελύτης Μονόγραμμα).
Μια φιλόλογος αναπληρώτρια που λούσθηκε τη μοναξιά του έρημου ηλιοβασιλέματος του Ιονίου, που ψήθηκε στο θαλάσσιο άλας της άγονης γραμμής, που μέθυσε στα καφενεία των ορεινών όγκων της Δυτικής Μακεδονίας, αντάμα με μερακλήδες παππούδες.
Το μενεξεδί φουλάρι της συμπλήρωνε την τονικότητα της ποθητής της πληρότητας.
-Αχ! Κυρία υπουργέ της δια βίου μάθησης. Τα μενεξεδιά φουλάρια είναι ατσαλάκωτα, όπως ατσαλάκωτη είναι και η αξιοπρέπεια της αναπληρώτριας φιλολόγου. Τα προσκοπικά σου μαντήλια που προτιμάς μόνο φανατική προσήλωση σε μια καριέρα δείχνουν και ένα άγχος επιβολής του αποξηραμένου, του ανούσιου, του ανέραστου.
-Αχ! Κυρία αναπληρώτρια υπουργέ μου. Εσύ που με το πάθος ιεραπόστολου μας κουνάς το δάκτυλο μέσα από τα σινιέ ταγεράκια σου, η αναπληρώτρια φιλόλογός μου δεν είναι παιδί μαμελούκου παγανιστή. Αυτή είναι η παντοτινή καθηγήτρια κι εσύ η αναπληρώτρια υπουργός.
Κύριοι των Υπηρεσιακών συμβουλίων, Διευθυντάδες, επιλεγμένα στελέχη της εξουσίας, συνεπιβάτες είμαστε. Στην πλώρη εσείς, στ’ αμπάρια εμείς. Όλοι μαζί πατώσαμε. Μόνο που εσείς δεν το καταλάβατε ακόμα. Να έχετε υπ’ όψιν σας όμως ότι «ο σιωπών δοκεί συναινείν». Πόσο μάλλον όταν συνεργάζεστε, εκτελείτε, βγάζετε ανθρώπους υπεράριθμους. Μια άρνηση, μια παραίτηση δεν είναι επαναστατική πράξη. Είναι όμως μια έντιμη πράξη.
Μια λάμψη τον ξύπνησε. Δεν ήταν της φθινοπωρινής μπόρας. Κραδαίνοντας το τσεκούρι, με το μενεξεδί φουλάρι παντιέρα, ακολούθησε τη λάμψη του χρυσού δοντιού της. Κουφάλες ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Εάλω η σύνταξή μου μετά των αλλοφύλων.


ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,
ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,
κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι
γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.
Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.
 Ντίνος Χριστιανόπουλος