Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Στου φεγγαριού το μπούστο

   Βρήκαν την ευκαιρία τα ντροπαλά νυχάκια των ποδιών της, να τύχουν μιας κάποιας προσοχής, έστω κι’ αυθαδιάζοντας. Καιρός να χαρούν την ελευθερία τους.
Το νωχελικό τικ-τακ από τα τσόκαρα, σκορπίζει στον αέρα διαστροφικά και καταδικαστέα ερεθίσματα.
Το κόκκινο τζιν παντελόνι διεκδικεί επαναστατικά τη σφριγηλότητα των γλουτών της, με τις δυο κατ’ επίφασιν οπίσθιες τσέπες, να τονίζουν προβοκατόρικα την επικινδυνότητα των καμπύλων της.
Τα γυμνά της χέρια σε αγαστή χρωματική προσέγγιση με το μαύρο φανελάκι, έτοιμα να αγκαλιάσουν την κάθε διαφαινόμενη αναρχική πρόθεση.
   Πως να βρω το κουράγιο να της μιλήσω για τη δική μας θάλασσα, το δικό μας καλοκαίρι, τα δικά μας ηλιοβασιλέματα, τα δικά μας φεγγάρια.
Είναι κι αυτή η ελευθεριάζουσα κίνηση του στήθους της, που με αποσυντονίζει. Η κάθε του κίνηση παραπέμπει σε μια καινούργια αμφισβήτηση φυσικών κανόνων της κυματικής και της βαρύτητας.
   Εμπιστεύομαι τα δημοκρατικά της αισθήματα με το σκεπτικό ότι όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο.
Θα μ’ αντέξεις; με ρωτά με τα γεμάτα θάλασσα μάτια της.
  Θ’ αντέξω καλή μου.
Εδώ άντεξα το χειμώνα του ειδικού φόρου κατανάλωσης, τα ληγμένα των super market, τη ξεφτίλα της φιλανθρωπίας, το σπανακόρυζο χωρίς ρύζι.
Αντέχω τη τρόικα, το ΦΠΑ 23%, το χαράτσι, τη δεξιά και την ακροδεξιά, τον ελεγκτή δημόσιας διοίκησης, τη βλακεία των αλλονών και τη δική μου.
Αντέχω τ’ απογεύματα της Κυριακής και τα πρωινά της Δευτέρας. Την αισθητική των καφενείων, τα σκυλοτράγουδα, τους ρυπαρούς τηλεμάγειρες, τον άνηθο και το δυόσμο της ξανθιάς γλάστρας.
   Ένα πράγμα δεν αντέχω. Τη μοναξιά των φεγγαριών του Αυγούστου.
Καλό καλοκαίρι μοναχικοί μου σύντροφοι και συντρόφισσες.