Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Φλοίδα καρπουζιού

   Μας ξαναπήρανε αδέλφια! Η διαθεσιμότητά μας έληξε.
Εμείς οι ανασφαλείς, οι οσφυοκάμπτες, οι του πρωτοκόλλου, οι αξιολογημένοι μαλάκες, οι γυαλαμπούκες που δακρύζουμε απ’ την αντηλιά του ηλιοβασιλέματος...
Εμείς που είχαμε κι’ ένα δεύτερο πτυχίο. Κάτι σαν απόθεμα να πούμε, να το έχουμε όταν μας τελειώσει το πρώτο. Όπως οι παππούδες μας αμπαριάζανε το σιτάρι για τον χειμώνα και οι γονείς μας κρύβουν τα μακαρόνια και τη ζάχαρη μη τυχόν και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και μας κόψουν τη δόση.
Και τώρα που μπήκα ξανά στο σύστημα με πράξη ανάληψης και όλα τα πιστοποιητικά, τρέχω να βρω τις ακρογιαλιές. Όσες προλάβω λεύτερες από την επιχειρηματικότητα της ξαπλώστρας, και τα νομοσχέδια των αιγιαλών.
   Το μόνο απόθεμά μου είναι η οργή. Θέλω να τη ξοδέψω φτύνοντας τον ανώμαλο ΜΑΤατζή που υπερασπίζεται το γραφείο του υπουργού. Θέλω να βρίσω τον δυνάστη γέροντα που φοβάται τους κομμουνιστάς. Θέλω να ασελγήσω σε κανένα ταγεράκι επίδοξης μεταρρυθμίστριας. Και ποιος ξέρει; Ίσως σταθώ τυχερός και φάω ξύλο από τα  bodyguards του Χάρη Θεοχάρη ή να με οδηγήσει στο αυτόφωρο η προσωπική φρουρά του Συμεών, του ξάδερφου του Σίμου, του τέως κυβερνητικού εκπροσώπου.
Και μέσα στην καταναλωτική μου μανία να δροσίζομαι με την καρδιά του καρπουζιού  να πετάω τις φλοίδες στα καλτσωμένα πέδιλα του αποστειρωμένου εύπορου τουρίστα και να σκορπίζω τον έρωτά μου κάθε ηλιοβάσίλεμα.
Καλό καλοκαίρι!

                                 Τάκης Βαρβιτσιώτης, Δέκα ποιήματα της οργής και του χρέους (1972 -1973)

Για να πυκνώσει το φως
Και να γεννήσει το πουλί
Για να νικήσει ο άνεμος
Τους πρώτους δισταγμούς του
Και να φωνάξει η θάλασσα ελευθερία
Πρέπει να 'ρθουν οι λατόμοι
Γεμάτοι οργή
Να πελεκήσουν τα πέτρινα σύννεφα
Που πλάκωσαν όλες τις πολιτείες
Να πελεκήσουν τ' αγάλματα
Με τις μαύρες καρδιές
Να ξεχειλίσει το αίμα
Να πνίξει τους δολοφόνους.

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Συνταξιούχος καθηγητής

Δεν είχε κανένα λόγο να ξυπνάει από τα άγρια χαράματα. Παρ’ όλα αυτά το βιολογικό του ρολόι συνεπικουρούμενο και από υποψίες προστατίτιδας, τον έστειλαν στην τουαλέτα.
Με συνοπτικές διαδικασίες και την ανάλογη δημοσιοϋπαλληλική διακριτικότητα, άραξε στον καναπέ του.
Ούτε σκέψη για επιστροφή στην πολύπαθο συζυγική κλίνη. Ακόμα ηχεί στο μυαλό του η χτεσινή σκιαιότατη αποπομπή του όταν προκάλεσε το ξύπνημα της συμβίας του για πρωινό sex.
  Παρασκευή σήμερα. Έχω κι’ εφημερία, σκέφτηκε κι’ άρχισε να του ανεβαίνει το βολτάζ.
Η πρώτη του διαφοροποιημένη σκέψη του ως συνταξιούχου. Τάση – ένταση – αντίσταση. Όχι με την φυσική έννοια των όρων. Αλλά με την πιο ουσιαστική, την έννοια της ζωής. Μήπως ήρθε ο καιρός να βάλει την αντίσταση στον αριθμητή, τώρα που το κλάσμα της ζωής μικραίνει;
Να είσαι τόσο εφήμερος και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια; Παρασκευή κι’ εφημερία, τα λαμόγια. Για ένα εφάπαξ ρε!
  Πήρε φόρα κι’ όρμησε στην κρεβατοκάμαρα. Με τόση ένταση. Σχεδόν στα όρια του βιασμού. Την πρώτη του φορά ως συνταξιούχου.


                       Με τι να "πάμε μπροστά";
                       Το επίδομα των ψευδαισθήσεων, όπως ξέρετε κόπηκε κι' αυτό.
                       Εκτός πια αν μας δώσει κανένα δάνειο η ελπίδα.
                       Αλλά κι αυτή έχει κατακλέψει την αλήθεια.
                                                                          Κική Δημουλά