Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Το γονίδιο του συνταξιούχου

Ένα ξυπνητήρι του αγόρασαν, όταν άρχισε να διαχειρίζεται τον χρόνο του. Ένα αρκουδάκι «pada», έγερνε αριστερά στο τικ δεξιά στο τακ του ρολογιού.
Σιγά – σιγά το μικρό «pada» εξουδετέρωσε τις από κοσμογονίας διακρίσεις του χρόνου` Φως – σκοτάδι, μέρα – νύχτα. Τώρα ο χρόνος μετρούσε από τη στιγμή που κούρδιζε το ξυπνητήρι κάθε βράδυ κι’ όταν το πάταγε κάθε πρωί. Τώρα πια ήταν εξαρτημένος με τη βαρύτερη μορφή εξάρτησης. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί αν δεν κούρδιζε το ξυπνητήρι.
Αγνοώντας πόσα χρόνια ζουν τα «pada», υπολόγισε τη ζωή του σε τρία ξυπνητήρια. Ήδη το πρώτο χάλασε.
Περίμενε υπομονετικά ν’ ανοίξει το ρολογάδικο. Δεν άντεχε δεύτερη νύχτα ξάγρυπνος. Το καινούργιο ξυπνητήρι είχε μια φώκια. Στο τικ το χάος του σύμπαντος στο τακ η άβυσσος της θάλασσας. Ωστόσο η βασική διαίρεση του χρόνου παρέμενε η ίδια. Το γράφημα χρόνος – ζωή μια ευθεία γραμμή. Κανένα σκαμπανέβασμα, κανένα ακρότατο.
Χωρίς εξάρσεις, σχεδόν χωρίς να το συνειδητοποιήσει το ξυπνητήρι απομακρύνθηκε από την κρεβατοκάμαρα και πήρε θέση αντίκας στο σαλόνι. Τώρα πια στο κινητό έβαζε αφύπνιση 06.30 ενεργοποίηση και από τις 05.45 έκανε απενεργοποίηση.
  Το συνεχόμενα αδιάφορο γράφημα της ζωής του, ήρθε να το ταράξει ένας εφιάλτης. Αποκοιμήθηκε! Τον πρόδωσε η τεχνολογία σκέφτηκε. Αλαφιασμένος έτρεξε στο σαλόνι. Ο μικρός δείκτης φωσφόριζε στο 3 και ο μεγάλος στο 12.
Σωριάστηκε στον καναπέ. Το τικ – τακ της φώκιας συντονίστηκε με τους χτύπους της καρδιάς του, μέχρι που ξυπνητήρι και καρδιά έγιναν ένα.
Μέσα στην απόλυτη σιωπή το τικ – τακ άρχισε να γίνεται εμβατήριο αγώνα λύτρωσης, δίνοντάς του όλο και μεγαλύτερη οργή, όλο και περισσότερες δυνάμεις.
Έσπασε την τηλεόραση ασελγώντας βρώμικα σε Τρέμη και Μενεγάκη μαζί. Πέταξε από το παράθυρο το λαμπατέρ δώρο της πεθεράς του. Άλλωστε δεν χρειαζόταν φως για το τελευταίο και καθοριστικό του χτύπημα.
Λογαριασμοί ΔΕΗ, τηλέφωνα, ΕΝΦΙΑ, κάτι συμβόλαια, τα συντάξιμα χρόνια του, πιστοποιητικά, βεβαιώσεις κι’ ό,τι άλλο του έκλεβε το χρόνο πριν και μετά το ξυπνητήρι, τα έκαψε μαζί με τον καναπέ.
Τώρα πια η ζωή ήταν δική του στο κάθε τικ και στο κάθε τακ.
  

Χρόνος παρών και χρόνος παρελθών

Χρόνος παρών και χρόνος παρελθών
Ίσως και οι δύο παρόντες είναι εις χρόνο μέλλοντα
Κι ο μέλλων χρόνος έγκλειστος εις χρόνο παρελθόντα.
Εάν ο χρόνος όλος είν’ αιωνίως παρών
Όλος ο χρόνος είναι αλύτρωτος.
Ό,τι μπορούσε να ήταν είναι αφαίρεση
Μένοντας μια διαρκής δυνατότης
Μονάχα σ’ ένα κόσμο εικασιών
Ό,τι μπορούσε να ήταν και ό,τι έγινε
Στοχεύουν σ’ ένα τέλος που είναι πάντοτε παρόν.
                               Thomas Elliot