Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Τα περάσματα της μοναξιάς

Χρόνια πολλά είπε στο ηλικιωμένο ζευγάρι του καφενείου.
Η τεράστια όρθια ξυλόσομπα δάκρυσε.
Το θαμπό χαμόγελο της κοπέλας της φωτογραφίας, του θύμησε.
Η μοναξιά του γλυκόπικρη, όπως κι' ο καφές του.
Ξημέρωμα. Ανήμερα Χριστουγέννων.
Μια στάση στον έρημο δρόμο της φυγής του.
Καλή δύναμη.

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Μετά τις διακοπές

                                             Μέσα απ' τον προθάλαμο της λήθης
                                             καλά φυλαγμένο απ' τους τυμβωρύχους
                                             έβγαλε το γλυκό του κουταλιού
                                             και μας κέρασε
                                             το πρωινό της χαμόγελο.
                                             Υπόσχεση, ελπίδα κι' απειλή συνάμα
                                             Τίποτα δεν αλλάζει. 

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

Περιβαλοντικά δρώμενα

Λίγο σιτεμένη βέβαια, αλλά γυναικάρα.
Ένας λάγνος ανοιξιάτικος ήλιος χάιδευε την ξέχειλη σεξουαλικότητά της, στο παγκάκι του δημοτικού πάρκου.
Η διακριτικότητά του κατάρρευσε όταν την είδε να σκύβει εμπρός και να χαράζει την υγρή γη μ’ ένα ξυλάκι.
Ένα ευμεγέθη κυκλικό σκουλαρίκι κρεμασμένο με αλυσιδίτσα στο τρυφερό λοβό της, ταλαντώνονταν σε χρόνο αμφισβητούμενης εμμηνόπαυσης, μεταξύ του άνω σαρκώδους χείλους της και μιας μπούκλας που ξέφυγε από την πλούσια πλεξούδα των μαλλιών της.
Με παρόμοια συχνότητα πάλλονταν και το στήθος της, με αυθάδεια είναι αλήθεια, προδομένο απ’ το ανοιχτόκαρδο μπλουζάκι της.
Διαισθανόμενη την πολιορκία του βλέμματός του, γύρισε το πρόσωπό της σ’ ένα ανφάς χαμόγελο, παραμένοντας σκυφτή.
-Επιτέλους ήλιος της είπε. Ξέρετε έρχομαι εδώ και προσέχω ό,τι δεντροφυτεύσαμε, συνέχισε προσπαθώντας να απενοχοποιήσει την παρουσία του στο διπλανό παγκάκι.
   Πολλαπλά ερωτήματα του λιγόστευαν τον έτσι κι’ αλλιώς λιγοστό ύπνο του συνταξιούχου. Μήπως ήταν κι η ίδια απ’ αυτούς που κλέβουν τα νεοφυτεμένα δενδρύλια και την έβριζε;
Κυρίαρχα όμως άλλα ερωτήματα τον βασάνιζαν. Και μόνη να ήταν, που το απέκλειε, κάποια ιστορία θα έκρυβε αυτή η γυναικάρα. Το προφανές του έριχνε την αυτοπεποίθηση: υπάρχουν πολλές γυναίκες σαν κι αυτήν που είναι μόνες.
Απ’ τα ξημερώματα της επομένης άρχισε να φέρνει βόλτες το πάρκο.
-Έχουμε καμιά δενδροφύτευση; τον πρόλαβε πριν το βάλει στα πόδια με το που την είδε.
   Κάτι σαν προξενιό μου κάνει η δενδροφύτευση του εξηγούσε αργότερα.
Τα φυλλοβόλα τα προτιμούσε έναντι των αειθαλών, γιατί έχουν πιο έντονο το στοιχείο της αναγέννησης. Ακόμα ότι της αρέσουν τα μοναχικά δένδρα γιατί χαρακτηρίζουν το περιβάλλον. Αυτά και πολλά άλλα του είπε με μιαν οικειότητα χρόνιας γνωριμίας.
   Στη σκιά μιας τεράστιας μοναχικής βελανιδιάς της εξηγεί με τη σειρά του, ότι ο έρωτας είναι αυτοφυής κι απρόβλεπτος, σαν πιστωτικό γεγονός. Και η αγάπη αειφόρος σαν την ανάπτυξη και δεν έχουν ανάγκη καμιά χρηματοπιστωτική ρευστότητα.

                                                                    Εν πτωχεύσει                                                    

Είμαι σχεδόν χωρίς επάγγελμα τώρα
Νεότερη κατασκεύαζα κυρίως διαμαρτυρίες
Αλλά και μεταχειρισμένες καταστάσεις μάζευα
που μεταποιούσα εύκολα
σε πρωτοτυπίες και παραφορές.
Στρωμένη δουλειά
Ευπορούσα.
Τώρα επιδίδομαι στο άσκοπο
Ίσα-ίσα τα προς το ζειν:
Επιβαίνω του άνεργου χρόνου μου
κι εκτελώ μικρά δρομολόγια
για λίγη αναδρομή
στα εύκρατα της νεότητάς μου
επαγγέλματα…
                                                                                                        Κική Δημουλά

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Η παρθενία της Ελπίδας

Μια ξερακιανή ανέραστη γυναίκα η Αλήθεια. Μπορεί κάποτε στα νιάτα της να ήταν ποθητή. Ο καθένας όμως την ήθελε στα μέτρα του. Οι καμπύλες της, το μέγεθος του στήθους της, το βλέμμα της, το παράστημά της αμετάβλητα, ουδέτερα και κατ’ επέκταση αδιάφορα.
Σιγά – σιγά μαζί με την παρακμή του κορμιού της, άρχισαν να μετατρέπονται και άλλα πραγματικά της προτερήματα σε μειονεκτήματα. Η τιμιότητα υποχώρησε έναντι της υποκρισίας, η ταπεινότητα έναντι της αμετροέπειας, η καλοσύνη έναντι  της κακίας. Εκείνο που την έλειωσε όμως ήταν η ζήλεια.
  Ποια ήταν αυτή η Αλλαγή που όλοι την ήθελαν; Μήπως δεν είχαν τα ίδια κορακάτα μαλλιά, το ίδιο παράστημα; Ακόμα – ακόμα «θου Κύριε» κι’ αυτό στην ίδια θέση το είχαν. Μόνο που αυτή το έδινε εύκολα. Και δώσε – δώσε η Αλλαγή έγινε τόσο κοινή που κανένας δεν ενδιαφερόταν πραγματικά γι’ αυτήν.
  Τώρα ήρθε στο προσκήνιο η Ελπίδα. Η μικρή ξαδέλφη της Αλλαγής. Μια κατάξανθη παρθένος, όνειρο και φαντασίωση μαζί.
Μέσα στους πρόωρα ανθισμένους αμυγδαλεώνες, η παγωμένη αχλύς ενός κακοφορμισμένου χειμώνα, απειλεί και προστατεύει συνάμα την νεαρή παρθένο.
Γιατί ξέρω κάποιους δεξιούς που καιροφυλακτούν κρυμμένοι πίσω από εικόνες Αγίων για να ασελγήσουν στην Ελπίδα μας.
Ξέρω κάποιους δήθεν προοδευτικούς οι οποίοι αφού βίασαν την Αλλαγή είναι έτοιμοι να διακορεύσουν την Ελπίδα.
Ξέρω κάποιους Κομμουνιστές που πόνεσαν για την Αλήθεια, που αμφισβήτησαν την Αλλαγή, που νομίζουν ότι η Ελπίδα είναι ένα κακομαθημένο νυμφίδιο του συστήματος.
Όσο για μένα με πλάκωσε η βαρυχειμωνιά και την Ελπίδα την έχω χάσει εδώ και χρόνια.

Θα “ρθει καιρός – Κατερίνα Γώγου
Θα “ρθει καιρός
που θ” αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη;
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις.
Εσύ είσαι η ελπίδα.
Άκου, θα “ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ” έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα “μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας.
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα” ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ” όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ” όλα αυτά Μαρία..