Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Η παρθενία της Ελπίδας

Μια ξερακιανή ανέραστη γυναίκα η Αλήθεια. Μπορεί κάποτε στα νιάτα της να ήταν ποθητή. Ο καθένας όμως την ήθελε στα μέτρα του. Οι καμπύλες της, το μέγεθος του στήθους της, το βλέμμα της, το παράστημά της αμετάβλητα, ουδέτερα και κατ’ επέκταση αδιάφορα.
Σιγά – σιγά μαζί με την παρακμή του κορμιού της, άρχισαν να μετατρέπονται και άλλα πραγματικά της προτερήματα σε μειονεκτήματα. Η τιμιότητα υποχώρησε έναντι της υποκρισίας, η ταπεινότητα έναντι της αμετροέπειας, η καλοσύνη έναντι  της κακίας. Εκείνο που την έλειωσε όμως ήταν η ζήλεια.
  Ποια ήταν αυτή η Αλλαγή που όλοι την ήθελαν; Μήπως δεν είχαν τα ίδια κορακάτα μαλλιά, το ίδιο παράστημα; Ακόμα – ακόμα «θου Κύριε» κι’ αυτό στην ίδια θέση το είχαν. Μόνο που αυτή το έδινε εύκολα. Και δώσε – δώσε η Αλλαγή έγινε τόσο κοινή που κανένας δεν ενδιαφερόταν πραγματικά γι’ αυτήν.
  Τώρα ήρθε στο προσκήνιο η Ελπίδα. Η μικρή ξαδέλφη της Αλλαγής. Μια κατάξανθη παρθένος, όνειρο και φαντασίωση μαζί.
Μέσα στους πρόωρα ανθισμένους αμυγδαλεώνες, η παγωμένη αχλύς ενός κακοφορμισμένου χειμώνα, απειλεί και προστατεύει συνάμα την νεαρή παρθένο.
Γιατί ξέρω κάποιους δεξιούς που καιροφυλακτούν κρυμμένοι πίσω από εικόνες Αγίων για να ασελγήσουν στην Ελπίδα μας.
Ξέρω κάποιους δήθεν προοδευτικούς οι οποίοι αφού βίασαν την Αλλαγή είναι έτοιμοι να διακορεύσουν την Ελπίδα.
Ξέρω κάποιους Κομμουνιστές που πόνεσαν για την Αλήθεια, που αμφισβήτησαν την Αλλαγή, που νομίζουν ότι η Ελπίδα είναι ένα κακομαθημένο νυμφίδιο του συστήματος.
Όσο για μένα με πλάκωσε η βαρυχειμωνιά και την Ελπίδα την έχω χάσει εδώ και χρόνια.

Θα “ρθει καιρός – Κατερίνα Γώγου
Θα “ρθει καιρός
που θ” αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη;
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις.
Εσύ είσαι η ελπίδα.
Άκου, θα “ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ” έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα “μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας.
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα” ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ” όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ” όλα αυτά Μαρία..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου